على بن محمد العلوى العمري

87

المجدي في أنساب الطالبين

به ديگر سرزمينها كه دورتر از مركز حكم وسلطنت عباسى باشد كوچ كنند . زيرا در سند وهند وشمال افريقا وجبال ديلم وما وراء النهر وديگر بلاد اسلامى اينان في الجملة وتا حدى از مزاحمت ومراقبت مستمر حكومت بر خود خلاصي مىيافتند وبعلاوة بعلت انتساب به پيغمبر أكرم صلى الله عليه وآله مسلمانان پاك نهاد به ديده تكريم واحترام به آنها مىگريستند ومقدمشان را گرامى مىداشتند ورواق منظر چشم خود را آشيانه اين سادات عظام مىساختند . آنچه را كه دعبل رحمة الله عليه مىگويد : لا أضحك الله سن الدهر ان ضحكت * وآل أحمد مغلوبون قد قهروا مشردون نفوا عن عقر دارهم * كأنهم قد جنوا ما ليس يغتفر مبالغه شاعرانه واغراق نيست وبلكه بيان يك واقعيت مسلم غير قابل انكارى است زيرا همچنان كه سرور آزادگان عالم حضرت سيد الشهداء صلاة الله عليه در آخرين ساعات زندگى فانى اين جهانى به دختر نازنين خود فرمود كه " لو ترك القطا النام " اگر اين جگر گوشكان أمير المؤمنين عليه السلام در وطن اصلى ومولد ومنشاء خود امنيت وآرامش احساس مىكردند همانجا مىماندند ولى افسوس كه بقول أبى فراس رحمه الله الأرض الا على ملاكها سعة * والمال الا على أربابها ديم وچون بسيارى از سران علويان وطالبيان كه به نقاط دور دست شرق وغرب عالم اسلامى هجرت كرده بودند در سلامت ورخاء عيش وبعضا بعنوان أمير وحاكم ويا امام مفترض الطاعة در رأس آن جامعه ودر مقام حكومت تامه قرار مىگرفتند ( في المثل ادارسه شمال افريقا ومراكش - داعيان طبرستان - سادات رسى يمن كه أئمة زيدي بوده ند - جعفر الملك در هند ودر پايان فاطميان در مصر ) . بنابراين بنى أعمام آنها با خيال راحت تر وبا اميد وآرزوى وصول به آزادى